اين يالثاراتی ها معرکه اند به خدا. گزارش محسن يزدی با عنوان <<اتفاق تازه ای نيفتاده است! >> در شماره آخر يالثارات يک نکته ای داشت که هنوز مبهوتم. اين آدم که چند سالی است گزارشگر پيگيری برای موضوع بدحجابی است در ستون چهارم گزارشش آورده :‌ << همين ديروز بود که به گفته عکاس يکی از مطبوعات، يکی از خانم هايی که بعضا در خيابان می بينيم، وقتی به او تذکر داده شد و يکی از عکاسان از او عکسی انداخت، قشقرقی به پا کرد و هر چه از دهانش در آمد به عکاس گفت. واقعا به اين عده هم بايد لبخند زد؟>>
اول اينکه
منظور محسن يزدی از عبارت بايد لبخند زد؟، برخورد پليس زن با بدحجاب هاست. اما اين دوست عزيز که خودش نوشته که آن زن رو به عکاس هر چه از دهانش در آمد گفت، يا نمی داند و يا خودش را زده است به ندانستن که اين عکاس کار غيرقانونی کرده است و اين فرد هم چه بدحجاب چه خوش حجاب حق اعتراض داشته است. چون بنا بر قانون، خيابان جزو اماکنی که فرد علم دارد زير نگاه رسانه است نيست. 
البته فکر می کنم خود اين نشريه چون عادت به چاپ عکس افراد بخصوص زنان در کوچه و خيابان و با عناوين منفی دارد، می خواهد عرف خودش را به ديگران هم
تسری دهد.
مساله ديگری هم که در عکس های يالثارات به چشم می خورد اين است که هر جا می خواهد صحبت را به ارزش های انقلاب بکشاند از عکس های مردان در جنگ ايران ـ عراق استفاده می کند و هر جايی که می خواهد به ضد ارزش های نظام انقلابی بپردازد از عکس های زنان با پوشش های آزاد استفاده می کند. و وقتی اين دو عکس در يک مطلب کنار هم قرار می گيرند بيشتر انديشه صاحبانش به چشم می آيد. انديشه ای که در آن، بهترين از ميان مردان وفادار به نظام ارزشی مردانه و بدترين، از ميان زنان بی اعتنا به آن انتخاب می شود.

  
نویسنده : مريم ميرزا ; ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ اردیبهشت ،۱۳۸٥